bir varmış bir yokmuş...

  Tertemiz giyinmişim. Açık sarı bir takım. Elimde yeni koparılmış bir papatya, yeşillikler içindeyim. Güneşli bir gün.Hava ılık;hafif,tatlı bir rüzgar esiyor. Savuruyor kızılımsı, düz, parlak saçlarımı. Yüzümde ufak bir tebessüm.Hafif başım öne eğik.Gözlerimde ışıltı ve hafif bir şimarıklık.Saçlarım omuzlarımda, miniciğim daha.4-5 yaşlarındayım.Öyle saf, öyle temiz. Dünyayla hayatla hiçbir derdim yok.Yarın kaygım yok. Hayatla ilgili düşüncelerim ne? Acaba ''hayat'' ne demek onu biliyor muyum?
  Çocukluk fotoğraflarımı çok seviyorum. kendimi özlüyorum... Yine her şeyden habersiz olmak istiyorum.
  ''O fotoğraftaki kız'' olmak istiyorum...

Niye?

Niye seviyorum yaşamayı bu kadar çok?
Yaşadığım her şeyi ''yaşamam gerekiyormuş'' deyip katlayıp kenara koyuyorum. Bazen sevinçlerimi yaşıyorum bazen üzüntülerimi ... Üzüntülerimi kırıştırıp fırlatıyorum göremeyeceğim bir yere. Yaşadıklarımdan pay çıkarıyorum,payların karesini alıyorum;biriktiriyorum bulabileceğim bir yerde...
İnadına yürüyorum...
Beni kırsa bile ,üzse bile tamir ediyorum.'' Kimse görmeden'' sarıyorum yaralarımı, çabuk çabuk iyileştiriyorum. Hiçbir şey olmamış gibi yürüyorum.Eğmiyorum başımı, taşıyorum ruhumu,ilerliyorum...